Αμπελοφιλοσοφίες


 

Αγαπημένοι μου φίλοι, έχω να δηλώσω ότι ο κόσμος πιστεύει ότι συμφέρει. Σώπα βρε Κατερινάκι θα μου πεις, τώρα ξύπνησες; Και όμως κάθε φορά μου κάνει την ίδια εντύπωση. Δε μπορώ να το συνηθίσω! Και ελπίζω να είναι καλύτερα έτσι. Αλλά ο κόσμος κύριοι είναι ότι να’ναι. Είτε είσαι στην Ελλάδα, είτε είσαι στην Ουγκάντα, είτε είσαι στη Γλασκώβη.

Η αλήθεια δε μετράει. Το ότι γνωρίζεις την αλήθεια πάλι δε μετράει. Μετράει τι θα έρθει να σου πει ο κάθε άσχετος κακοπροαίρετος ότι ξέρει/ άκουσε/ του είπαν για σένα. Ξύπνα τώρα λέμε! Την αλήθεια την ξέρεις. Γιατί αφήνεις άσχετους να σου λένε ποιά είναι η ζωή σου;

Μόνο για να μην πάρεις ευθύνη για τις πράξεις σου. Γιατί είναι πιο εύκολο να κατηγορούμε τους άλλους για εκείνα που δεν πήγαν όπως τα περιμέναμε στη ζωή μας. Γιατί η αυτογνωσία και ο αυτοσεβασμός έχουν γίνει μουσειακά κομμάτια…Μα πού πάμε με αυτά τα μυαλά τέλος πάντων;

Photo Sharing and Video Hosting at Photobucket

Ονειρεύομαι μια πρωινή ποδηλατάδα. Ανεβασμένη σε ένα ποδήλατο κλασσικό ολλανδικού τύπου, να σπρώχνω τα πετάλια ανέμελα στα μονοπάτια ενός καταπράσινου πάρκου. Να νιώθω το αεράκι χάδι στα μαλλιά μου, να ζω το τοπίο σα να ανοίγω τα μάτια για πρώτη φορά. Ορθοπεταλιές δίπλα στο ποτάμι…Ορθοπεταλιές και χαλάρωση.

Διάβασα την έρευνα του περιοδικού ‘Κ’ από την εφημερίδα Καθημερινή με τίτλο ‘Πότε η Ελλάδα θα μάθει ποδήλατο;’ Φαίνεται λοιπόν ότι ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη έχει υιοθετήσει το ποδήλατο ως μόνιμο μεταφορικό μέσο σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού της (28% στην Ολλανδία), στην Ελλάδα μόνο το 5% του πληθυσμού χρησιμοποιεί το ποδήλατο καθημερινά ενώ το 28% θα ήθελε να χρησιμοποιεί το ποδήλατο πιο συχνά. Τί φταίει λοιπόν;

Το Κράτος είναι η πρώτη και η εύκολη απάντηση. Όντως δεν υπάρχουν ποδηλατόδρομοι, και είναι αρκετά επικίνδυνο να οδηγείς ποδήλατο στο κυκλοφοριακό χάος των ελληνικών μεγαλουπόλεων. Δε γίνεται όμως να συνεχίσουμε να ζούμε έτσι. Όντως το κράτος δεν είναι οργανωμένο και έχει μελέτες για τέτοιου είδους ανάγκες. Ακόμα και αν η μελέτη υπάρχει, δεν εφαρμόζεται. Για διάφορους λόγους….

Η λύση είναι μια πλέον αν θέλουμε να αλλάξουμε τη ζωή μας. Αν θέλουμε να ξεφύγουμε από τη μιζέρια. Η πρωτοβουλία των πολιτών. Έχουμε δύναμη! Νομίζουμε ότι επειδή ρίχνουμε την ψήφο μας κάθε 4 χρόνια, κάναμε το καθήκον μας ως πολίτες; Και μετά τα φορτώνουμε στον κόκορα και ρίχνουμε την ευθύνη στο κράτος και στους άχρηστους που μας κυβερνάνε. Θέλεις να αλλάξεις τον τρόπο που ζεις; Πρέπει να δράσεις! Δείτε λοιπόν μια ωραία πρωτοβουλία των πολιτών και υποστηρίχτε την! Και ας φροντίσουμε να πάρουμε παρόμοιες πρωτοβουλίες και για άλλα θέματα…Καλή επιτυχία!

afissa_plagia.gif

kaigomaste.jpgΦώτο: Εφημερίδα «Το Έθνος»

Ευτυχώς που είμαστε στην Ευρωπαϊκή Ένωση γιατί αλλιώς θα είχαν εισβάλλει οι Τούρκοι!

Ύστερα από πρόσκληση της φίλης Nebula μπαίνω και εγώ στο παιχνίδι σχολιασμού φράσεων. Οι όροι του παιχνιδιού είναι οι εξής:

Συνολικά ο παίκτης γράφει 4 φράσεις στο ποστ του. Τις δύο τις σχολιάζει και τις άλλες δύο απλώς τις γράφει και τις πασάρει για σχολιασμό σε άλλους 5. Την πρώτη φράση που πρέπει να σχολιάσει/ να την δεχθεί/ να την απορρίψει του την έχει πασάρει ο συμπαίκτης blogger. Είναι μία γνωστή φράση κάποιου συγγραφέα ή κάποιου άλλου. Και η δεύτερη φράση πρέπει πάλι να σχολιαστεί από τον ίδιο, μόνο που αυτή τη φορά πρόκειται για μια προσωπική άποψη/ φράση του ίδιου του συμπαίκτη.
Μετά… ο σχολιαστής πρέπει σε 5 άλλους υποψήφιους συμπαίκτες να παραθέσει 2 φράσεις προς σχολιασμό: η πρώτη πρέπει να είναι από κάποιον συγγραφέα ή κάποιον άλλον και η δεύτερη από τον ίδιο. Αυτά!

– Αντίο είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια.

– Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια, ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται. (Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ, Ο μικρός πρίγκιπας)

Το βιβλίο του μικρού πρίγκιπα, το γεμάτο σοφίες… Είναι αλήθεια πως η καρδιά είναι η μόνη που κουβαλάει την ουσία. Γι’αυτό και μόνο με την καρδιά μπορούμε να δούμε καλά. Η καρδιά ως αμφορέας αγνότητας και γνήσιων θετικών αισθημάτων μετατρέπεται σε πρίσμα που από μέσα του ξεπηδά το χρώμα της ζωής. Η ουσία της ύπαρξης…

Όταν θα’ρθει εκείνη η ώρα να γίνεις σαν τον αυστηρό δάσκαλο που χτυπά δυνατά την παλάμη και συ, όσο θα πονάς και θα λες πως είναι άδικο θα ξέρεις πως μόνο έτσι γίνονται τα σημάδια στα χέρια.

Δε ξέρω αν είναι σωστό να γυρνάμε σε πρακτικές που οι ίδιοι ποτέ δεν καταλάβαμε την αξία τους. Δε συμφωνώ ότι μόνο έτσι γίνονται τα σημάδια στα χέρια. Θεωρώ ότι πάντα στη ζωή υπάρχει καλύτερος τρόπος μάθησης γενικότερα. Η υιοθέτηση πρακτικών τιμωρίας δε μπορούν να οδηγήσουν στην πηγαία ορμή για μάθηση παρά στην αναζήτηση στρατηγικών για την αποφυγή της τιμωρίας (που συχνά δε καταλήγουν στη γνώση αλλά στην πονηριά). Είναι φυσικά πιο δύσκολο να μελετήσεις και να δουλέψεις πάνω στην καλύτερη μετάδοση της γνώσης παρά να εφαρμόσεις απαρχαιωμένες πρακτικές μάθησης που λανθασμένα και παρωπιδικά θεωρούνται επιτυχείς. Αναφέρω όλα αυτά με αφορμή τη γενικότερη συμπεριφορά ενός ανθρώπου σε διάφορες περιστάσεις και όχι μόνο τη συμπεριφορά του δασκάλου απέναντι στο μαθητή του.

Οι δικές μου οι φράσεις που θα ήθελα να σχολιαστούν είναι:

«Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο

Δεν τ’ αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ ακούς

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα» Οδυσσέας Ελύτης, Το μονόγραμμα

και

Θεωρώ ότι υπάρχει ένα παγκόσμιο σχέδιο υποβίβασης της παιδείας και στροφής των ανθρώπων προς εφήμερες ανάγκες με απώτερο σκοπό την χειραγώγηση των λαών, την εξάλειψη της κρίσης και της άποψης, της ελεύθερης σκέψης και έκφρασης….

Καλώ τους

Έντεκα, Αργυρένια, Τσέλιγκα, Alma και Krotkar για συμμετοχή και σχολιασμό!

Αγαπημένα μου κορίτσια, συντρόφισες και συνοδοιπόροι στον χωματόδρομο της ζωής. Αρχικά πρέπει να πω ότι διαλέξαμε λάθος παπούτσια. Ναι, ναι λάθος παπούτσια. Μην απορείς Νίνα μου. Οι ατέλειωτες ώρες σκληρής μελέτης του ελληνικού Vogue και του Marie Claire δε μας προετοίμασαν δυστυχώς για τον χωματένιο ανήφορο. Διαλέξαμε γόβες ψηλοτάκουνες, κορίτσια, και ο ανήφορος ήθελε παπούτσι ορειβασίας. Διαλέξαμε ασορτί τσάντα και κραγιόν αντί να πάρουμε νερό και εφόδια για το δρόμο.

Κόψε λοιπόν τώρα φάση. Πέντε – έξι γκόμενες στην τρίχα, να προσπαθούμε να ανέβουμε το βουνό. Πού πας αγάπη μου έτσι; Όσο ανεβαίνουμε συναντάμε και άλλες στο δρόμο. Βγαίνουν από διαφορετικά μονοπάτια αλλά όλες με κοινό στόχο και κοινή έκφραση. Εκείνη της απογοήτευσης και της ταλαιπωρίας. Φυσικά δε βλέπουμε ότι φταίει το λάθος καμουφλάζ. Όχι. Αρνούμαι να αποχωριστώ τη γόβα μου. Εγώ είμαι μοιραία γυναίκα. Και θα είμαι μέχρι τέλους. Μη σου πω ότι ο Cavalli από εμένα ζει στην Ελλάδα.

Το τραγικό ποιό είναι όμως; Ξέρουμε ότι η γόβα όχι απλώς δε μας χρειάζεται για την επίτευξη του στόχου αλλά ότι μας έχει γεμίσει κάλους και πληγές. Ξέρουμε ότι η τσάντα μας κόβει τον ώμο με τα αξεσουάρ που περιέχει. Ξέρουμε ότι τίποτα από όσα αρνούμαστε να αποχωριστούμε δεν έχουν σημασία. Άλλα είναι αυτά που μετράνε. Αυτά που δε φαίνονται. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε με το ίδιο στυλ. Γιατί; Όχι για το στόχο. Αλλά για τις άλλες που έρχονται από τα άλλα μονοπάτια. Εκείνες που προπορεύονται και εκείνες που ακολουθούν. Η ματαιοδοξία μας αποτελεί όπλο και απειλή στη δικιά τους ανασφάλεια. Στη μπάντα κυρά μου, περνάω εγώ! Μου ανέβασε λίγο τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση το νέο μου τσαντάκι. Εσύ έχεις; Στην μπάντα λοιπόν. Μήπως και βρω το στόχο.

 Καμιά φορά, μες την ταλαιπωρία μου, βλέπω λίγο φως. Ναι επιτέλους, ο στόχος είναι εκεί. Με περιμένει, μου ανοίγει αγκάλες. Μου παραδίνεται. Κορίτσια τα κατάφερα! Είμαι ευτυχισμένη, και στα δικά σας τώρα! Και έτσι ξαφνικά όπως τον είχα, έτσι τον χάνω. Έτσι χωρίς να το καταλάβω, μέσα σε μια στιγμή. Εξήγηση βρήκατε φιλενάδες? Φταίει ο στόχος φυσικά. Ήταν λάθος. Η Ιθάκη ήταν Ίμια. Λάθος είμαστε τελικά εμείς κορίτσια. Ναι, ναι. Αυτό λέω εγώ και παραδίδω τα όπλα (βλέπε γόβα, κραγιόν, και ασορτί τσαντάκι). Γιατί ο εξοπλισμός είναι εντελώς άχρηστος και εμείς απροετοίμαστες. Τελικά όχι για την επίτευξη του στόχου αλλά για την εξέλιξη και κατοχύρωσή του. Ποιός είναι ο στόχος θα αναρωτιέστε τώρα. Ο όποιος στόχος….για την κάθεμια. Ας πούμε ότι είναι η άσφαλτος για παράδειγμα. Η επαγγελματική καταξίωση. Ή ένας σύντροφος. Μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ή ακόμα και η γνώση κάποιας επιστήμης. Δε θεωρώ ότι χωράει έκπτωση εφοδίων σε κανένα στόχο. Μην κάνετε έκπτωση στο ήθος για παράδειγμα. Στην ευαισθησία ή στη γνώση. Πάνω από όλα μη κάνετε έκπτωση στην ψυχή σας. Για κανένα και για τίποτα. Όσο την αφήνετε τόσο θα σας αφήσει. Έκπτωση γκαρνταρόμπας χωράει. Εφοδιαστείτε τώρα που είμαστε νέες. Τώρα που δεν υπάρχουν ακόμα δικαιολογίες. Με μεγάλη αγάπη…Κ.

Πρωινό ξύπνημα. Μικρή βεράντα με γλάστρες ανθισμένες δίπλα σε βαθιά πράσινα κάγκελα. Ξύλινο τραπεζάκι, παρέα του δυό καρεκλίτσες. Στη μια εγώ. Στην άλλη η διάθεσή μου. Πίνουμε ελληνικό και τα λέμε σαν καλές φιλενάδες. «Έλα να σου πω το φλιτζάνι», της λέω και βάζει τα γέλια. «Το φλιτζάνι δε λέει παρά μόνο παρά εκείνα που ξέρεις ήδη. Απλά φοβάσαι να τα δεχτείς», μου ανταπαντά με σκέρτσο. Την κοιτάω με απορία. Πολύ φιλοσοφημένη είναι αυτή η διάθεση σήμερα! Βρε λες να έχει δίκιο; Σα να ξαναξύπνησα.

            Ο ήλιος αρχίζει να ανεβαίνει τα γαλάζια σκαλοπάτια και το χάδι του γίνεται γεμάτο άγγιγμα, σχεδόν αγκαλιά. Η διάθεσή μου ακάθεκτη, απέναντι να ρεμβάζει και να χάνεται σε ονειρικές θέες. Γιατί η μικρή μου βεράντα, αν και ένα κομμάτι καθημερινής απόδρασης, καμιά ιδιαίτερη θέα δεν προσφέρει. Την κοιτώ ξανά. Έχει ομορφύνει θαρρώ. Έχει ξανά εκείνη τη γνώριμη αίσθηση του καινούργιου, της εξερεύνησης του αγνώστου, της αρχής ενός πιθανού έρωτα. Ναι, αυτό είναι! Μα είναι ερωτευμένη; Πότε, πώς, πού; Φοβάμαι να τη ρωτήσω μήπως και μου κρυφτεί. Θα το πάρω το ρίσκο. Μισή ντροπή δική της, μισή δική μου.

«Να σου πω», της λέω αδιάφορα τάχα, «τι συμβαίνει με εσένα και κοιτάς τις δροσοσταλίδες στα λουλουδοπέταλα; Ερωτευμένη είσαι;» Γυρνάει το κεφάλι με κόπο και με κοιτά από κάτω μέχρι πάνω. Το χειρότερο είναι το μειδίαμα που έχει σχηματίσει. Μου φαίνεται ότι με περνάει για χαζή. Λες και δεν την ξέρω εγώ τόσα χρόνια! «Αποφάσισα», λέει με στόμφο, μετά από διαδηλώσεις σκέψεων που λάμβαναν χώρα στα καντούνια του μυαλού μου, «να είμαι ερωτευμένη χωρίς να υπάρχει ενδιαφερόμενος. Το βρίσκω αναζωογονητικό, ελπιδοφόρο, επαναστατικό, αισιόδοξο και βάλε και ό,τι άλλο θες. Μια ζωή κλαίμε γιατί δεν έχουμε εκείνον που θέλουμε και όταν τον έχουμε κλαίμε γιατί δεν είναι αυτό που προσδοκούσαμε. Ε, λοιπόν τέρμα. Αποφάσισα!»

Άλλη μια γύρα διαδηλώσεων με πανό από ερωτήσεις στα τσαλαπατημένα πλέον καντούνια. «Τι εννοείς;», της λέω, «πώς μπορείς να είσαι ερωτευμένη χωρίς να υπάρχει ενδιαφερόμενος; Και αυτό σημαίνει ότι αποκλείεις τον πραγματικό έρωτα για τον πλασματικό σου;» Κατάλαβε ότι με αναστάτωσε νομίζω και με πιάνει από το χέρι. «Κατερινάκι, μην τρομάζεις. Εγώ είμαι, η διάθεσή σου. Άκου τι κάνω. Έχω βρει μια στιγμή όμορφη, ένα συναίσθημα, από έναν μεγάλο έρωτα. Για την ακρίβεια είναι δυό μηνύματα. Ένα που έστειλα εγώ, ένα που μου απάντησε εκείνος. Ανακαλώ το συναίσθημα αυτό, όχι απαραίτητα για να νιώσω ερωτευμένη αλλά για να νιώσω γενικότερα όμορφα. Για να τα λέω ίσως πιο συχνά με τους φίλους μου, την αυτοπεποίθησή και τον αυτοσεβασμό. Δεν το βρίσκω ιδιαίτερα κακό. Κάτι τέτοιο δεν κάνουν άλλωστε και οι υπνοτιστές;»

Δε μπορώ να πω, είμαι ακόμα τρομαγμένη. Πίνω μια γουλιά ελληνικό πριν αρχίσει να κρυώνει. Φοβάμαι μήπως φτάσει σε σημείο να υποκαταστήσει τη ζωή με την πλαστή αναπαραγωγή συναισθημάτων. «Εννοείς πως προτιμάς να αναπαράγεις το συναίσθημα αυτό αντί να βγεις έξω και να ζήσεις ένα αυθεντικό;», επανατοποθετούμαι. «Το αντίθετο θα έλεγα», λέει προς έκπληξή μου, «το ότι νιώθω όμορφα σημαίνει ότι δε νιώθω πια μίζερα. Έχω όρεξη για όλα, να βγω έξω, να γιορτάσω, να ζήσω, να ερωτευτώ ξανά. Νιώθω πως μπορώ να κατακτήσω τον κόσμο. Ξανά. Μετά από πολύ καιρό».

«Και εκείνος; Εκείνος από τον οποίο παίρνεις την αφορμή;» Ώπα, νομίζω πως την έπιασα. Χαμηλώνει το βλέμμα σκεπτική. Επιτέλους γιατί από το πρωί μου το παίζει υπεράνω. «Εκείνος…Εκείνος δεν είναι πια προορισμός, αφορμή ναι, αλλά όχι προορισμός. Τον κουβαλώ πάντα μέσα μου. Σαν κάτι πολύτιμο, να φοβάμαι μη μου σπάσει». Αχ βρε διάθεσή μου, ερωτευμένη είσαι ναι. ‘Οχι επειδή ανακαλείς το συναίσθημα. Αλλά επειδή ακόμα εκείνος ζει μέσα σου…

Αφροδίσιοι όρκοι: Όρκοι που κάνουν οι ερωτευμένοι κυρίως προς το έτερον ήμισυ. Ο ορισμός αναφέρεται από τον Παυσανία στο πλατωνικό συμπόσιο. Οι αφροδίσιοι όρκοι θεωρούταν ότι δεν ήταν έγκυροι και συχνά καταπατούνταν αφού δεν έφταναν ποτέ στα αυτιά των θεών.

Όλα τα είχαν βρει οι αρχαίοι. Γιατί πείτε μου εσείς πόσες φορές σας έχουν τάξει, σας έχουν υποσχεθεί, σας έχουν ορκιστεί και πάλι στα ίδια παραπτώματα έπεσαν οι διεκδικητές σας! Οι αφροδίσιοι όρκοι γίνονται άλλες φορές για μικρά και άλλες για μεγάλα πράγματα και για διαφορετικές αφορμές όμως κάθε φορά ξεχνιούνται σύντομα μετά την συγχώρεση.

Υπάρχουν ενδεικτικά οι εξής: ο όρκος της αιώνιας αφοσίωσης και αγάπης, ο όρκος της πίστης, της μονογαμίας, ο όρκος «δε θα το ξανακάνω» ή αλλιώς ο όρκος της δεύτερης ευκαιρίας, ο όρκος του σεβασμού και της λεπτότητας, ο όρκος της διαφύλαξης της ψυχικής και συναισθηματικής κατάστασης, ο όρκος της συνεχούς παροχής (ή αλλιώς ο όρκος του κουβαλητή), κ.ο.κ.

Δεν είμαι καμιά, πικραμένη από τη ζωή, γεροντοκόρη. Ίσως να γίνω μελλοντικά αλλά ευτυχώς ακόμα έχω μέλλον. Όρκους αφροδίσιους έδωσα και εγώ, ελπίζω να μην ξαναδώσω όμως. Και πραγματικά προσπαθώ. Όταν όμως κάνεις αυτή τη στροφή προς την ποιότητα, σου έρχεται μπούμερανγκ!, και σου σπάει το κεφάλι, τα πόδια, και ό,τι βρει μπροστά του πιο εύκαιρο (κυρίως την ψυχή). Γιατί εσύ καλά αποφάσισες να κάνεις στροφή προς την ποιότητα των σχέσεων, προς ώριμες σκέψεις, πράξεις, αποφάσεις, κ.τ.λ., τον άλλον τον ρώτησες αν έχει την όρεξή σου; Και πραγματικά πιστέψε με, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, δεν την έχει.

Και γιατί να την έχει άλλωστε. Μικρή είναι η ζωή. Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας. Ο καθένας για την πάρτη του και αν αυτό σημαίνει ότι στο ενδιάμεσο καταφέρουμε να περάσουμε καλά μαζί τότε έχει καλώς. Αλλιώς ατυχία. Μικρός είσαι θα το ξεπεράσεις!

Τι να πω; Προσπαθώ να ισορροπήσω. Τύχη είναι τελικά. Να βρεις τον άνθρωπο που έχετε κοινή ηθική. Αλλιώς την έβαψες……

Επόμενη σελίδα: »