corfu-old-town.jpg

Η Κέρκυρα, η δικιά μου Κέρκυρα, η δικιά μου πατρίδα, μπήκε στην Παγκόσμια Κληρονομιά της UNESCO. Η δικιά μου Κέρκυρα, η γεμάτη από δένδρα, φύση, χρώματα και θάλασσα. Η Κέρκυρα που έζησα τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια, εκείνη που μεγάλωσα σωματικά και συναισθηματικά, εκείνη που αναζήτησα και επέστρεψα και εκείνη που άφησα.

Εκείνη που γεύτηκα, δίψασα, κολύμπησα, περπάτησα, ονειρεύτηκα και ερωτεύτηκα. Εκείνη που έκλαψα, έχασα, απελπίστηκα και χάθηκα. Όλα εκείνη. Όλα εκεί…

Η Κέρκυρά μου πονάει και εκείνη. Ζητάει αγάπη, φροντίδα, προσοχή. Και κανείς δεν την ακούει. Μα πώς δεν βλέπουν τόση ομορφιά; Τόση ομορφιά να χάνεται στις πολιτικές μικρότητες; Τόση ομορφιά πνιγμένη στη βρωμιά; Στα σκουπίδια; Και κανείς να μην κάνει κάτι;

Μπήκαμε στην UNESCO. Μα αν θα μείνουμε αμφιβάλλω. Όχι με αυτήν την νοοτροπία. Η Κέρκυρά μου ζητάει αγάπη. Όπως όλα. Αν όλοι αρχίζαμε να αγαπάμε γύρω μας, λίγο μόνο λίγο. Θα γίνοταν όλα τόσο πιο όμορφα. Τόσο πιο απλά… 

http://whc.unesco.org/en/list/978