Είμαι κορμός…Γαντζωμένος στη γη μα ποθώ τα σύννεφα. Ανθίζω συχνά μα άλλες φορές τα κλαδιά μου σπάζουν. Τα κλαδιά μου ξηρά. Είμαι αλλαγή. Είμαι ρίζα. Σε δάσος, σε έρημο. Βρίσκομαι. Χάνομαι. Γιορτάζω και πενθώ. Στο ατέλειωτο πανηγύρι του χρόνου χορεύω.

Είμαι ελεύθερος και δέσμιος. Πάνω μου περνούν οι καιροί. Χαράσουν σημάδια ξεχωριστά. Αγάπης και πόνου σημάδια, χαράς και κραυγής, κατάρας και ευχής.

Στον άνεμο χορεύω, στον ήλιο προσκυνώ. Στη βροχή λυτρώνομαι, τις νύχτες ονειρεύομαι. Και όλα κύκλος που δεν καταλήγει. Έλικα ανεβαίνει τα σκαλιά του χρόνου.

Κορμός με τα χέρια ψηλά να γυρίζω στο ίδιο σημείο (νομίζω…), μα τα πράγματα δεν είναι έτσι απλά. Γυρίζουν πάνω μου πιο πολλά πιο βαθιά τα σημάδια της ζωής. Γυρίζω με περισσότερη ελευθερία…περισσότερο θάνατο. Είμαι κορμός. Είμαι εγώ….