Αγαπημένα μου κορίτσια, συντρόφισες και συνοδοιπόροι στον χωματόδρομο της ζωής. Αρχικά πρέπει να πω ότι διαλέξαμε λάθος παπούτσια. Ναι, ναι λάθος παπούτσια. Μην απορείς Νίνα μου. Οι ατέλειωτες ώρες σκληρής μελέτης του ελληνικού Vogue και του Marie Claire δε μας προετοίμασαν δυστυχώς για τον χωματένιο ανήφορο. Διαλέξαμε γόβες ψηλοτάκουνες, κορίτσια, και ο ανήφορος ήθελε παπούτσι ορειβασίας. Διαλέξαμε ασορτί τσάντα και κραγιόν αντί να πάρουμε νερό και εφόδια για το δρόμο.

Κόψε λοιπόν τώρα φάση. Πέντε – έξι γκόμενες στην τρίχα, να προσπαθούμε να ανέβουμε το βουνό. Πού πας αγάπη μου έτσι; Όσο ανεβαίνουμε συναντάμε και άλλες στο δρόμο. Βγαίνουν από διαφορετικά μονοπάτια αλλά όλες με κοινό στόχο και κοινή έκφραση. Εκείνη της απογοήτευσης και της ταλαιπωρίας. Φυσικά δε βλέπουμε ότι φταίει το λάθος καμουφλάζ. Όχι. Αρνούμαι να αποχωριστώ τη γόβα μου. Εγώ είμαι μοιραία γυναίκα. Και θα είμαι μέχρι τέλους. Μη σου πω ότι ο Cavalli από εμένα ζει στην Ελλάδα.

Το τραγικό ποιό είναι όμως; Ξέρουμε ότι η γόβα όχι απλώς δε μας χρειάζεται για την επίτευξη του στόχου αλλά ότι μας έχει γεμίσει κάλους και πληγές. Ξέρουμε ότι η τσάντα μας κόβει τον ώμο με τα αξεσουάρ που περιέχει. Ξέρουμε ότι τίποτα από όσα αρνούμαστε να αποχωριστούμε δεν έχουν σημασία. Άλλα είναι αυτά που μετράνε. Αυτά που δε φαίνονται. Παρόλα αυτά συνεχίζουμε με το ίδιο στυλ. Γιατί; Όχι για το στόχο. Αλλά για τις άλλες που έρχονται από τα άλλα μονοπάτια. Εκείνες που προπορεύονται και εκείνες που ακολουθούν. Η ματαιοδοξία μας αποτελεί όπλο και απειλή στη δικιά τους ανασφάλεια. Στη μπάντα κυρά μου, περνάω εγώ! Μου ανέβασε λίγο τη χαμένη μου αυτοπεποίθηση το νέο μου τσαντάκι. Εσύ έχεις; Στην μπάντα λοιπόν. Μήπως και βρω το στόχο.

 Καμιά φορά, μες την ταλαιπωρία μου, βλέπω λίγο φως. Ναι επιτέλους, ο στόχος είναι εκεί. Με περιμένει, μου ανοίγει αγκάλες. Μου παραδίνεται. Κορίτσια τα κατάφερα! Είμαι ευτυχισμένη, και στα δικά σας τώρα! Και έτσι ξαφνικά όπως τον είχα, έτσι τον χάνω. Έτσι χωρίς να το καταλάβω, μέσα σε μια στιγμή. Εξήγηση βρήκατε φιλενάδες? Φταίει ο στόχος φυσικά. Ήταν λάθος. Η Ιθάκη ήταν Ίμια. Λάθος είμαστε τελικά εμείς κορίτσια. Ναι, ναι. Αυτό λέω εγώ και παραδίδω τα όπλα (βλέπε γόβα, κραγιόν, και ασορτί τσαντάκι). Γιατί ο εξοπλισμός είναι εντελώς άχρηστος και εμείς απροετοίμαστες. Τελικά όχι για την επίτευξη του στόχου αλλά για την εξέλιξη και κατοχύρωσή του. Ποιός είναι ο στόχος θα αναρωτιέστε τώρα. Ο όποιος στόχος….για την κάθεμια. Ας πούμε ότι είναι η άσφαλτος για παράδειγμα. Η επαγγελματική καταξίωση. Ή ένας σύντροφος. Μια ευτυχισμένη οικογένεια. Ή ακόμα και η γνώση κάποιας επιστήμης. Δε θεωρώ ότι χωράει έκπτωση εφοδίων σε κανένα στόχο. Μην κάνετε έκπτωση στο ήθος για παράδειγμα. Στην ευαισθησία ή στη γνώση. Πάνω από όλα μη κάνετε έκπτωση στην ψυχή σας. Για κανένα και για τίποτα. Όσο την αφήνετε τόσο θα σας αφήσει. Έκπτωση γκαρνταρόμπας χωράει. Εφοδιαστείτε τώρα που είμαστε νέες. Τώρα που δεν υπάρχουν ακόμα δικαιολογίες. Με μεγάλη αγάπη…Κ.