Χάραζα τους χάρτες μας μαζί Αλλά έλεγες πως πήγαινα μόνηΜόνος ταξίδευες πάντα εσύΜε ένα κατάρτι και ψέμα τιμόνι Και να που οι μέρες έφυγαν, η βάρκα έπιασε άκρηΚαι είναι αλήθεια ο χωρισμός που τρέχει μες το δάκρυΠοτέ σου δε μας έδωσες μια δεύτερη ευκαιρίαΚαι ας έβγαινε απ’το βλέμμα σου αγάπη σαν καμία Πενθώ μια αγάπη μέσα μου Που ακόμα με ματώνειΚαι ας έλεγες πως σκέφτηκα Σαν να ήμουν μόνη Είμαι δική σου έλεγα εκεί στην αγκαλιά σουΝα κρύβομαι στο στέρνο σου, να λιώνω στα φιλιά σουΠόρτα ορθάνοιχτη ήμουνα αφού ήσουν το κλειδί μουΑτέρμονη αγάπη μου, πληγή μες την ψυχή μου © Βασιλάκη Α, 2007