Ξεκούρδιστες μέρεςΗ λήθη παλεύειΚι ο έλεγχος να, χάθηκε πιαΚάθομαι μόνη, καρέκλα, τραπέζιΟ απέναντι τοίχος, άδειος κοιτά Ριγάω στη σκέψη ενός σου φιλιούΤων χεριών που με κρατούσαν σφιχτάΜα είναι η ζωή περίεργο τρένοΑπώλειες στάσεις μου κάνει ξανά Ανάβω τσιγάροΓεμάτο τασάκιΚι οι στάχτες να, ατέλειωτες πιαΑπόψε θα πρέπει να ψάξω ευθύνεςΠου δε θα σε έχω αγκαλιά   © Βασιλάκη Α, 2007