Αφροδίσιοι όρκοι: Όρκοι που κάνουν οι ερωτευμένοι κυρίως προς το έτερον ήμισυ. Ο ορισμός αναφέρεται από τον Παυσανία στο πλατωνικό συμπόσιο. Οι αφροδίσιοι όρκοι θεωρούταν ότι δεν ήταν έγκυροι και συχνά καταπατούνταν αφού δεν έφταναν ποτέ στα αυτιά των θεών.

Όλα τα είχαν βρει οι αρχαίοι. Γιατί πείτε μου εσείς πόσες φορές σας έχουν τάξει, σας έχουν υποσχεθεί, σας έχουν ορκιστεί και πάλι στα ίδια παραπτώματα έπεσαν οι διεκδικητές σας! Οι αφροδίσιοι όρκοι γίνονται άλλες φορές για μικρά και άλλες για μεγάλα πράγματα και για διαφορετικές αφορμές όμως κάθε φορά ξεχνιούνται σύντομα μετά την συγχώρεση.

Υπάρχουν ενδεικτικά οι εξής: ο όρκος της αιώνιας αφοσίωσης και αγάπης, ο όρκος της πίστης, της μονογαμίας, ο όρκος «δε θα το ξανακάνω» ή αλλιώς ο όρκος της δεύτερης ευκαιρίας, ο όρκος του σεβασμού και της λεπτότητας, ο όρκος της διαφύλαξης της ψυχικής και συναισθηματικής κατάστασης, ο όρκος της συνεχούς παροχής (ή αλλιώς ο όρκος του κουβαλητή), κ.ο.κ.

Δεν είμαι καμιά, πικραμένη από τη ζωή, γεροντοκόρη. Ίσως να γίνω μελλοντικά αλλά ευτυχώς ακόμα έχω μέλλον. Όρκους αφροδίσιους έδωσα και εγώ, ελπίζω να μην ξαναδώσω όμως. Και πραγματικά προσπαθώ. Όταν όμως κάνεις αυτή τη στροφή προς την ποιότητα, σου έρχεται μπούμερανγκ!, και σου σπάει το κεφάλι, τα πόδια, και ό,τι βρει μπροστά του πιο εύκαιρο (κυρίως την ψυχή). Γιατί εσύ καλά αποφάσισες να κάνεις στροφή προς την ποιότητα των σχέσεων, προς ώριμες σκέψεις, πράξεις, αποφάσεις, κ.τ.λ., τον άλλον τον ρώτησες αν έχει την όρεξή σου; Και πραγματικά πιστέψε με, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, δεν την έχει.

Και γιατί να την έχει άλλωστε. Μικρή είναι η ζωή. Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε και ό,τι αρπάξει ο κώλος μας. Ο καθένας για την πάρτη του και αν αυτό σημαίνει ότι στο ενδιάμεσο καταφέρουμε να περάσουμε καλά μαζί τότε έχει καλώς. Αλλιώς ατυχία. Μικρός είσαι θα το ξεπεράσεις!

Τι να πω; Προσπαθώ να ισορροπήσω. Τύχη είναι τελικά. Να βρεις τον άνθρωπο που έχετε κοινή ηθική. Αλλιώς την έβαψες……