Σαν βρεθείς στην ξενιτιά παθαίνεις ένα πολιτισμικό σοκ. Αρχίζεις τον πρώτο καιρό και λες αχ τι καλά που είναι εδώ, αυτό δεν το έχουμε στην Ελλάδα, αυτό δεν το βλέπουμε στην Ελλάδα, αυτό δεν το κάνουμε στην Ελλάδα, κ.ο.κ. Ειδικά αν έχεις απογοητευτεί από νωρίς από την ελληνική πραγματικότητα (αθάνατη!) σου καλοφαίνεται η φάση στο εξωτερικό. Συνήθως αφού έχουμε φάει το πακέτο της πρωτο/δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, περάσαμε στο πανεπιστήμιο, είδαμε και εκεί πώς λειτουργεί το σύστημα, πέφτουμε στα μαλακά της παιδείας στο εξωτερικό. Όλα εδώ είναι ελεγχόμενα. Ακόμα και η πίεση που θα υποβληθείς. Συνήθως οι Έλληνες διαπρέπουν και όχι τυχαία.

Γιατί όμως η μεγάλη πλειοψηφία θέλει να γυρίσει στην Ελλάδα; Ας αφήσω τις γενικότητες και ας μιλήσω για τον εαυτό μου (πάλι ωρή κοπέλα;).

Βρέθηκα ξανά να αναζητώ στην Σκωτία (που με αγκαλιάζει σαν ψυχή δική της) την εκπλήρωση ονείρων επαγγελματικών κυρίως που η πατρίδα αδυνατούσε να μου προσφέρει. Με δυό δυνατά πτυχία, πολλή εκτίμηση από τους καθηγητές μου στο πανεπιστήμιο της Γλασκώβης και μια χούφτα φιλοδοξία, αποφάσισα ότι η ποιότητα ζωής της Κέρκυρας (παρέες, ξενύχτια, οικογένεια, μπάνια, κ.τ.λ.) δεν ήταν αρκετά για να με κάνουν ευτυχισμένη. Ως επιστήμονας ένιωθα ότι έμενα πίσω, και αναγκασμένη από τις επαγγελματικές αλλά και κοινωνικές καταστάσεις αποφάσισα να κάνω την «απόδραση από το Αλκατράζ». Έτσι πλέον το είχα ονομάσει. Έπρεπε να φύγω από το νησί με κάθε τρόπο. Η ευκαιρία του διδακτορικού επί πληρωμής με τους αγαπημένους μου καθηγητές στην Γλασκώβη έκανε φυσικά την απόδραση εφικτή, εύκολη ακόμα, χωρίς δεύτερες σκέψεις…Και τα πράγματα είναι μετά από ενάμιση χρόνο εδώ ακόμα ευνοϊκά, με επαγγελματική πορεία σίγουρη και εκτίμηση από τους καθηγητές και ιατρούς του νοσοκομείου εδώ ακόμα μεγαλύτερη.

 Τι μου λείπει λοιπόν; Γιατί αυτό το κενό; Δυστυχώς η κουλτούρα του λαού εδώ δε δένει με την ελληνική. Θεωρώ ότι δεν υπάρχει προβληματισμός και αν υπάρχει φτάνει μέχρι ενός σημείου. Οι άνθρωποι εδώ δέχονται την καθημερινότητα που τους σερβίρουν ως δεδομένη. Ίσως αυτό να είναι θέμα παιδείας. Ίσως να αρχίζει να γίνεται και στην Ελλάδα. Για μένα η αξία της ξενιτιάς είναι ότι με έκανε να εκτιμήσω την ελληνική παιδεία, την ελληνική παράδοση, την ελληνική μουσική, την ελληνική ποίηση, την ελληνική ματιά στα πράγματα. Η αξία της ξενιτιάς είναι ότι μου έδωσε αυτοπεποίθηση, την αφορμή να μη φοβάμαι να επαναπροσδιορίζομαι, να μη φοβάμαι να διεκδικώ και να είμαι πιο δεκτική και ανεκτική προς τους άλλους και τις ιδιαιτερότητές τους.

Η αξία της ξενιτιάς είναι ότι με έβγαλε από το τσόφλι της μίζερης καθημερινότητας και με έκανε να μπορώ να εκτιμώ τις στιγμές που μου χαρίζονται όταν γυρνώ στην πατρίδα. Ακόμα και τα μικρά πράγματα που όλοι θεωρούμε δεδομένα. Ξέρεις τι είναι να μην έχεις δει τον ήλιο για ένα μήνα;

Να γυρίσω πίσω; Θέλω πολύ. Αλλά φοβάμαι μήπως τα όνειρα που εδώ πραγματοποιούνται εκεί καταπατηθούν από το σύστημα. Το σύστημα της αξιοκρατίας φυσικά. Το σύστημα που διώχνει τους φοιτητές στο εξωτερικό. Το σύστημα που σε κάνει και εσένα γλύφτη, ψεύτη, ευθυνόφοβο, και πάνω από όλα μίζερο τεμπέλη. Για να επιβιώσεις….Όχι γιατί μόνο έτσι μπορείς. Αλλά γιατί για τους πολλούς αυτή είναι η εύκολη λύση. Αυτό ξέρουν, αυτό εμπιστεύονται.

Θέλω πολύ να γυρίσω πίσω. Για καλύτερη ποιότητα ζωής όμως. Για την ποιότητα που η ξενιτιά με έκανε να εκτιμάω. Για να μπορώ να απολαμβάνω τον φλοίσβο πριν το ηλιοβασίλεμα, να μάθω να χορεύω παραδοσιακούς ελληνικούς χορούς, να τραγουδάω ελληνικά τραγούδια με την παρέα μου, για να μπορώ να γίνομαι καλύτερη μέσα από τους ανθρώπους που αφήνω στη ζωή μου. Μέσα από την αλήθεια τους.

Θέλω να γυρίσω γιατί όσα και αν πάρω από τον ξένο τόπο εδώ, τίποτα δε θα μπορέσει ποτέ να συγκριθεί με την δική μου Ελλάδα.